اشعار

تـمـام شـمـع وجـود تـو آب شـد مــادر            دعـای نـیـمـه شبت مستجاب شد مادر

گل وجود تو پرپر شد و به خاک افتاد            بهـشـت آرزوی مـا خـراب شد مــادر

بجای شمع که سـوزد به قـبـر پنهـانت            عـلـی کـنـار مــزار تـو آب شد مــادر

میان آن همه دشمن که می زدند تو را            دلـم به غـربت بـابـا کـبـاب شـد مـادر

حـمـایت از پــدرم را گـنـاه دانـسـتـنـد            که کـشتن تو در امت ثـواب شد مـادر

به محفلی که علی بر تو مخفیانه گرفت            سرشک دیــدۀ زینب گـلاب شد مـادر

به یـاد نـالـه مـظـلـومـیت دلــم ســوزد            که چون سلام پدر بی جواب شد مادر

نشان غصب فدک ماند تا به ماه رخت            گـرفـتـه نیمه ای از آفـتـاب شـد مــادر

عـلـی بیاد جوانیت پیـر گشت چو دیـد            خمیده سـرو قـدت در شباب شد مـادر

عنـایتی صف یوم الحساب «میثم» را            که خسته از گنه بی حساب شد مــادر

مـن بــا دم تـیـغـم شـهــادت آفـــریــدم            در فتح خـیـبر قـلب مرحب را دریـدم

چون کوه بنشستم به روی سیـنۀ عَـمر            مـردانـه آن خصم خـدا را سر بـریـدم

یکروز در جنگ اُحد خوردم نود زخم            دریای لشگر را به خاک و خون کشیدم

یک لحظه زانـویـم نلرزید و به گوشم            خـود لافـتـی الاّ عـلـی از حق شنـیـدم

یـک دم نیاوردم ز محنت خـم به ابـرو            یـک عــمــر در کـام بــلاهـا آرمـیــدم

با آنهمه وقتی که زهرایم زمین خورد            جان دادن خود را به چشم خویش دیدم

آن شب زمین خوردم که دور از چشم مردم            دنـبـال تـابــوت عــزیــز خـود دویــدم

با آنکـه هـمـچـون آسـمـان بودم مقاوم            مـثـل هلال از غـصّـۀ ما هـم خـمـیـدم

یا فـاطـمـه شـرمنده ام از اینکه امشب            با دست خود خشت لحـد بهر تو چـیدم

«میثم» گنهکار است امّا شاعر ماست            یا رب ببخش او را به زهـرای شهیدم

منم تنهـای تنهـا و تویی تنهـاتـرین یـارم           مرو مگذار تنهایم که من تنها تو را دارم

توهم جان علی هم حافظ جان علی بودی           چگونه پیکرت را در درون خاک بگذارم

منم مشکل گشای خلقت و دست خدا زهرا           ببین بی تو چه مشکل ها که افتاده است در کارم

همه غم های عالم بین ما تقسیم شد آری           که تو از درد می نالی و من از غصّه بیدارم

دو چشم بسته و قدِّ خم و ضعف تنت گوید           که امشب میروی از دستم ای مظلوم بیمارم

از آن روزی که شد در ابر سیلی صورتت پنهان           بود هم سوز آن در سینه هم دردش به رخسارم

من آن نخلم که تو هم برگ من، هم بار من بودی           خدا داند دگر بی تو نه برگی مانده نه بارم

بزن چادر کنار از رخ که هنگام جدایی شد           مپوشان روی خود را از من ای شمع شب تارم

بنالید ای تـمام چـاه ها ای نخل ها بر من           که زهرای مرا کُشتند پیش چشم خونبارم

دو دست بسته از خانه مرا بردند در مسجد           عدو نگذاشت یارم را زروی خاک بردارم

بگو بغض گلو را پیش چشمم بشکند زینب           سکوت سینه سوزش داده بیش ازگریه آزارم

غم ناگفته ام چون شعله خیزد از دل میثم           به هر بیتش بود آهی ز سوز سینۀ زارم

غـمِ درون من از لـرزش سخن پیداست           جـراحت دلـم از خـون پیـرهن پیـداست

کـبـودی تن این لالـه در حـجـاب کـفـن           شقایقی است که از برگ نسترن پیداست

چه رفـتـه بر سر پـهـلـو و سینـۀ زهـرا           به وقت غـسل ز خـونـابـۀ کفن پیداست

مـیـان خــانــه کــنـــار جــنــازۀ مـــادر           مصیبتی است، ازاشک اباالحسن پیداست

غریبی دو جگر گوشه اش که میگریند           از آستـیـن که بگـیـرند بر دهن پیداست

بـایـد چـگـونـه بـشـکـنـد بغض گـلـو را           مردی که نـامش خـم کند پشت عـدو را

در چهره اش پیداست این غم را که زهرا           از او نهان کرده است چندین هفته رو را

سـر روی دیوار غـریـبی گـریـه میکرد           حـالا کـه فـهـمـیـدست اســرار مگـو را

هق هق صدای گریه وقت شستن دست           هق هق صدای گریه آن وقتی که مو را

"با آب بی معنی است کوثر را بشویند"           آری عـلـی با اشـکـهـایـش شـست او را

خـیـبـر شکن را داغ پهـلـویـی شـکـسته           دیگر نـیـازی نـیـست تا بغضی گـلو را

گـل های عـالـم را معـطـر كرده بـویـت           ای آنكه میگردد زمین در جست و جویت

یادش بخیر آن روزها ریحان به ریحان           می چید پیغمبر بهشت از رنگ و بویت

سیـاره هـا را در نخـی می چــیدی آرام           می ساخـتی تسبـیحی از خـاک عـمویت

برداشتـنـد از سفره ات نان، مردم شهـر           جرعه به جرعه آب خوردند از سبویت

درهای رحـمـت بـاز می شد با دعـایت           دردا كه می بـستـنـد درهـا را بـه رویت

تـاریـخ می داند فـدک تـنهـا بهـانه است           وقـتـی بـهـشـت آذیـن شـده در آرزویت

وقتی منـزّه گشته خـاک از سجـده هایت           وقتی مطـهـر می شود آب از وضـویت

چـادر حـمـایـل می كـنی از حق بگـویی           حـتـی اگـر یـك شـهـر باشد روبـرویـت

بـرخـاستـی با آن صـفـت هـای جـلالـی           این بار آتش می چكید از خلق و خویت

حـتـی زمــان می ایـستد از این تـجـسّـم           تو سوی مسجد میروی مسجد به سویت

از های و هو افـتـاد دنـیـا بـا سـکـوتـت           دنـیـا به آرامش رسیـد از های و هـویت

از بـانـگ بـسم الله رحـمـن الـرحـیـمـت           از آن نــهــیــب؛ الـــذیــــن آمـــنــویــت

تو خطبه میخواندی و می لـرزید مسجد           ذرات عــالــم یک صـدا لـبـیـک گـویت

خطبه به اوج خود رسید آنجا كه میریخت           مدح عـلـی حـیـدر به حـیـدر از گلویت

گفتم عـلی... او قطره قطـره آب می شد           آن شب كه روشن شد سپیدی های مویت

آن شب كه زخـم تو دهـان وا كرد آرام           زخــم تـو آری زخــم آن رازِ مـگـویـت

هنگام دفن تو عـلـی با خویش می گفت           رفـتـی ولی پـایـان نمی یـابـد شروعـت

گریه در دست گرفته است عنان را زهرا           ناله بُرده است ز کف تاب و توان را زهرا

بسته ای از چه تو بر روی علی دیدۀخویش           بــاز کـن پـنـجـرۀ بـاغ جـنـان را زهــرا

آسمان بر سـرم آوار شد از جـا برخـیـز           چون تحمّـل کنم این بار گـران را زهرا

ای چـراغ دل من بـاز بـزن سـوسـوئـی           تا دهـی نـور دل و دیـدۀ جـان را زهـرا

گـوشۀ چـشـم کـبـود تو به من می گـوید           که نگـفتی به عـلـی درد نـهـان را زهرا

تـازه شد با غــم تو داغ و غـم پـیـغـمـبـر           گرد غـم باز گرفته است جهان را زهرا

گر که آه از جگرم سوخته بر می خیزد           شـعـلـۀ داغ تو آتـش زده جـان را زهـرا

با غـمـت تا به ابـد عـهـد «وفائی» دارم           نذر تو کرده ام این اشک روان را زهرا

زهرای من که غصه تو را پیر کرده است           دردا چه با تو بـازی تـقـدیـر کرده است

تو سینه سوز دردی و من سینه سوزصبر           ما هر دو را زمانه زمینگیر کرده است

آیات درد بر سر و رویـم نـشـسته است           درمن ز بس ملال تو تـاثـیر کرده است

ای نـخـل سـربـلـنـد ولایت جـفـای خـلق           غم را به خانـۀ تو سـرازیـر کرده است

آن عـزت گـذشـتـه کـجـا این ستـم کـجـا           رفـتار مردم این همه تغیـیر کرده است!

شیـریـنی حیات عـلـی؛ تـرک من مـگـو           کمتر بگو که مرگ چرا دیر کرده است

عشق عـلـی، بهشت پیمبر چه روی داد           اینقدر رنگ و روی تو تغییر کرده است

خواب تو را که سـوی پدر میکنی سفـر           تابوت پیش سـاخـته تـعـبـیـر کرده است

آنجا که می زدند تو را هیچ کـس نگـفت           این بضعة النبی است چه تقصیر کرده است

فریاد از این گـروه که آیــات وحــی را           برنفـع خود،عـلـیه تو تفسیـر کرده است

دنیاست چو قـطـره ایّ و، دریـا زهـرا            کی فرصت جلوه دارد ایـنجـا، زهــرا

قـدرش بود امروز نهـان چون دیـروز            هـنگـامـه کـنـد ولـیـک فــردا، زهــرا

خـالـق چو کتاب خـلـقت انـشا فـرمـود            عـالـم چـو الـفـبـا شد و مـعـنـا، زهـرا

احمد که خدا گفت به مدحـش: لـولاک            کـی می شـدی آفــریــده، لـولا، زهـرا

طـاهـا و عـلـی دو بـیـکـران دریـایـنـد            و آن بـرزخ مـا بـیـن دو دریــا زهــرا

او سـرّ خـدا و لـیـلـة الـقدر نـبـی است            خیـر دو سرا، درخت طـوبـی، زهـرا

بـر تـخـت جــلال، از هــمــه والاتـــر            بـر مـسـنــد افــتـخـار، یـکــتـا، زهـرا

در آل کـسـا مـحـور شخـصیـّـتهـاسـت            مـابـیـن اَب و بَـعـل و بـنـیـهـا، زهــرا

سـر سـلـسـلـۀ نـسـل پـیــمـبـر کــوثــر            سرچـشـمـۀ نـور چـشـم طاهـا، زهـرا

تنها نه همیـن مـادر سبـطـیـن است او            فـــرمـود نــبــی: اُمّ ابــیــهــا، زهـــرا

آن پـایـه که دیـروز پــیـمـبــر بـنـهــاد            امــروز نـگـهـداشـتـه بـر پــا، زهـــرا

از احـمـد و مـرتضی چه بـاقـی مـانـد            از مجـمـعشان شـود چو منـهـا، زهـرا

حرمت بنگر که در صفـوف مـحـشـر            یـک زن نــبــود ســـواره؛ الا زهـــرا

هنگـام شـفـاعـت چو رسـد روز جـزا            کافی است برای شیعـه، تـنـها، زهـرا

حیف است (حسانا) که در آتش سوزد            آن شیعه که ورد اوست: زهرا، زهرا

زهـرا كه بود بـار مصیبت به شانه اش            مهـمان قـلب مـاست غـم جـاودانـه اش

دریاى رحمت ست حریمش، از آن سبب            فُـلـك نجـات تـكـیـه زده بر كـرانـه اش

شب هاى او به ذكر مناجـات شد سحـر            اى مـن فــداى راز و نـیـاز شبـانه اش

بـاللَّه كه با شهـادت تـاریخ، كـس نـدیـد            آن حق كُشى كه فاطمه دید از زمانه اش

مى خواست تا كـناره بگیرد ز دیگـران            دلگیـر بود و كـلبـۀ احـزان، بهـانه اش

تا شِكـوه ها ز امّـت بى مهـر سر كـنـد            دیـدنـد سوى قـبـر پـیـمـبـر، روانـه اش

افـروخــتــنـد آتـش بــیــداد آن چــنــان            كآمد برون ز سیـنـۀ زهــرا زبـانـه اش

آن خانه اى كه روح الامین بود مَحرمش            یـــادآور هــزار غــم سـت آسـتــانـه اش

گـلـچـیـن روزگار از آن گـلـبن عـفـاف            بشكست شاخه اى كه جدا شد جوانه اش!

شرم آیدم ز گفتنش، اى كاش مى شكست            دستى كه ماند بر رخ زهرا نشانه اش!

تنها نشد شكسته دل از مـاتـمش، عـلـى            درهم شكست چرخ وجـود استوانه اش

بیمارم و به سر زده سـودای مرگ را            دارم بـه هـر نـمـاز تـمـنـای مـرگ را

لـب بـسـت از تـرنّـم آمـیـن که زیـنـبـم            در گـریـه ام شنـیـد تـقـاضای مرگ را

من میزنم نفس نفس از درد و بـشنـوم            در هر نفس صدای قـدم های مرگ را

سیـلـی و تـازیـانه و ضرب لگد، زدند            بر دفـتـر حـیـات من امضای مرگ را

سخت است دوری تو برایم ولی عـلـی            خواهم به درد خویش مداوای مرگ را

عشق تو زنـده داشت مرا ورنـه بارها            کردم در آن مـیـانـه تـمـاشای مرگ را

یارب به حق فـاطـمـه در کـام شیعیان            شیرین نما تو تلخی غـم های مرگ را

امـسـال هـم نـوکـر حـسـابـم کـردی آقا            بـد بــودم امّـا انــتــخــابــم کــردی آقـا

در مـجـلـس روضـه مرا هـم راه دادی            یک بـار دیـگـر مـسـتـجـابـم کردی آقا

اصلاً نگفتی که برو، برگرد، جا نیست            آه از خـجـالـت خـیـسِ آبــم کـردی آقـا

کـوهِ گـنــاهــم را تو نـادیــده گـرفـتــی            با لطف خـود غــرق ثـوابـم کـردی آقا

مـثـل هـمـیـشـه آبــرویــم را خـریــدی            پـیـش هـمـه عـالــی جـنـابـم کـردی آقا

از اولش کــارِ تــو ذرّه پــروری بــود            در آخــرش هــم آفـتــابــم کــردی آقــا

بالِ فـرشـتـه فـرشِ راهِ عـرشـی ام شد            تا «خـادم الـزّهـرا» خطابـم کردی آقا

زهرا نوشت و پای آن را مُهـر کردی            بـا ایـن قـبـالـه کـامـیـابــم کــردی آقــا

یک «آه مــادر» گـفـتی و آتش گـرفتم            از مـیـخ در گـفـتـی کـبـابــم کردی آقا

این جـمـعـه هم گـذشت بدون زیـارتـی            یـا ایّـهـا الـعـزیــز نـگـاهـی، عـنـایـتـی

سائـل منـم چگونه نـگـاهم نمی کـنـی؟            سلطان تویی کجا ببرم عرض حاجتی؟

دست ردی به سینۀ این دل غمین مزن            شـایـد که مـادرت کند از من شـفـاعتی

از بـعـد نـالـه هـای سحر های انـتـظار            خـاکـم به سـر بگـویـی اگر کـم ارادتی

آقـا اگـر بـنـاست که مــرگـم فـرا رسـد            بـنـمـا عـنـایـتـی، بـده فیـض شـهـادتـی

وقتـی گـنـاه فـاصـلـه انـداخت بـیـن مـا            دیگر چه جای خواب و خور و استراحتی

چـشـم زمـان و اهل زمین مانده منتظر            تا صبـح عـیـد وصـل بـبـیـنـد کـرامـتی

حالا شـمـا به خـاطـر دیـوار و در بـیـا            یعنی ز میـخ و دل بـده شـرح قـساوتـی

تو در بیت ولایت بعد مادر مادری زینب           تو از طفلی امیرالمؤمنین را یاوری زینب

به دست کوچک خود پاک کن اشک از رخ بابا           عزیزم هرچه باشد توعلی را دختری زینب

مبادا تشنه بر بالش گذارد سر، حسین من           تو ازامشب براو هم مادری هم خواهری زینب

ببخش این روزها گر در بغل نگرفتمت مادر           تو بهتر از همه واقف ز حال مادری زینب

من ار تنها شدم بودی تو تـنها یاورم اما           تو بعد از مادرت از مادرت تنهاتری زینب

مدیـنه سنگر فریـاد من گردید و می بینم           تو در دروازۀ کوفه مرا همسنگری زینب

حسینم روز عاشورا شود تنها و می دانم           تو تنها در دل دشمن بر او یک لشکری زینب

اگرمن خطبه خواندم چون رسول الله می بینم           تو در روز خطابه ذوالفقار حیدری زینب

مرا دخت نبوّت پرور ار گفـتند در عالم           تو درکرب وبلا دخت ولایت پروری زینب

اگر با سوز نظمش راه پیدا کرده در دل ها           تو میثم را به هنگام سرودن رهبری زینب

دارد نـشـانـه از حـــرم بــی نـشـانـه ات          تـشیـیـع مـخـفـیــانـه و دفـن شـبـانـه ات

باب تو بـاب وحیِ درِ رحـمـت خـداست          چون شد که قـتـلـگـاه تـو شد آستـانه ات

نه در اُحد، نه در دل صحرا، نه در بقیع          حتی تو حـق گـریـه نـداری به خانه ات

از خـیـمـه هـای سـوختـۀ کـربـلا گـذشت          آن آتــشـی کـه سبـز شد از آشـیـانـه ات

در پـیـش چـشـم فاتـح بـدر و اُحـد زدنـد          گه بـا غـلاف تـیـغ و گهی تـازیـانـه ات

حق داشتی خمیـده شوی چون هـلال ماه          ای کوه غصه های علـی روی شـانه ات

صد بار جان فـشاندی و در یاری عـلـی          دیـدنـد بـاز جـانـب مـسـجـد، روانـه ات

ای حامی عـلی که گمان داشت شوهرت          با دست خویش دفـن کنـد مـخـفـیـانه ات

وقتی که دست خـصـم به رویت بـلند شد          افــتــاد لـــرزه بـــر بــدن نــازدانــه ات

میثم سـراغ قـبـر تو را می‌گـرفت و دیـد          در قـلـب او بــود حــرم بـی‌نــشـانـه‌ات

مــن اولــیــن شــهــیـــدۀ راه ولایــتــم            این است خـطّ مـشـی جهـاد و هـدایـتـم

مـن راوی مـصـائب غـم‌هـای حـیـدرم            بنـوشته روی تـربـت مـخـفـی روایـتـم

مـانـنـد قـبـر گـم شـده‌ام تا قـیـام حـشـر            مـخـفـی بـود ز خـلـق، غـم بـی‌نهـایـتـم

حـامی حـق رهـبـر مـظلـوم خـود شـدم            بـا تـازیـانـه کــرد مـغــیــره حــمـایـتـم

همچون لوای حمد که بر شانۀ علی است            در روز حشر چادرخاکی است رایـتـم

تاریخ شاهد است ز شــرح غـمـم ولـی            بنـوشت روی سیـنـه و بـازو حکـایـتـم

آتـش زدنــد بــر درِ بـیـت‌الــولای مـن            ایــن بـــود احــتــرام مـــقــام ولایــتــم

من مصحف ولایت و قـرآن و حـیـدرم            موی سفید و صورت نیـلی است آیـتـم

داغ رسول؛ سـقـط ‌جـنـین و فـشـار در            شد پـاسخ مـحـبّـت و لـطف و عـنایـتـم

میـثم! هـمـیـشـه یـاور آل رسـول بـاش            خـواهی اگــر به دست بیاری رضایتـم

دامـن پُـر از ستـاره بـه خـون جگر کنم           مرگم به ازشبی است که بی‌تو سحر کنم

ای جـوشن هـمـیـشــۀ حیــدر! چـرا نشد           من پشت در برای تو خود را سپر کنم؟

نـزدیک بـود لحظـۀ «یا فضه» گـفـتنت           مـن زودتـر بـه عالـمِ عـقـبـی سـفـر کنم

شــد با وصیتِ پـدرت بـسـتـه دست من           حـامـی مــن نشـد ز تو دفع خـطـر کـنم

چـون کاغـذ فـدک جگـرم پـاره می‌شود           هـرگـه ز کوچـه‌هـای مـدیـنـه گـذر کنم

آتش بـرآیـد از دل تـنگـش بـه جـای آب           گـر چــاه را ز درد نهـانت خـبــر کنــم

ای کـاش مـرگ پـرده کشـد بر نگاه من           تا کی نگـه به کوچه و دیوار و در کنم؟

تنها به این خوشم که کند روزچون غروب           آیـم کنـار قـبـر تــو شــب را سحـر کنم

یـارب تـو اشک چشـم علی را زیاد کن           تــا گریـه بهــر فـاطمــه‌ام بـیـشتــر کنـم

«میثم» بـه یـاد فاطمـه از سوز دل بگو           کــز آه خــویش نخــل تـو را بارور کنم

تا قلب مـن نگـشتـه از غصّه پاره مادر           خیز و نوازشــم کـن با یک اشاره مادر

تــو آفتــاب مغــرب، مــن ماهـپــارۀ تو           بنگر چگونه ریــزد چشمم ستاره، مادر

دردا کـه بعــد جـدّم، کُـشتـنـد مـادرم را           آمد بــه روی داغــم، داغ دوبـاره مـادر

پایت به روی قبله، دستت به روی صورت           داری چرا به گوشت یک گوشواره مادر؟

قلبم درآتش افروخت، یکبار صورتم سوخت           تــا بر رخ کبـودت، کـردم نظاره مـادر

وقتـی پناه بردی در پشت در، بـه دیوار           دیــوار بهــر ما شـد، دارالزیــاره مـادر

با داغ توست هر دم، سـوز هـزار سالم           هر لحظه در عزایت، دارم هزاره مادر

مقتـول اگـر نمی‌شد، محـسن در آستـانه           ما داشتیم هم اکنون  یک شیرخواره مادر

با چشم خویش دیدم می‌زد تو را مغیره           گویی نـفس بـه قـلبم می‌شد شراره مادر

باشد که میثمت را چشمی کنی کـرامت           تــا در مصیبـت تـو، گریـد هماره مادر

خـورشیـدوار سـر کشد از دل شـراره‌ام           ای آسـمـان بـســوز بـه مـاه و سـتـاره‌ام

من چـاره‌ سـاز خـلـقـم و با داغ فــاطمه           افتــاده‌ام ز پــا و ز کـف رفـتـه چـاره‌ام

آن تازیـانـه‌هـا کـه به نـامـوس من زدند           خـورده درسـت بــر جگــر پاره ‌پـاره‌ام

گویــی هـزار مرتـبـه جانم به لب رسید           افـتـاد چـون بـه بـازوی زهـرا نـظاره‌ام

ای چـاه غصه‌های عـلی زخـم سیـنه‌ات           ای تـا ابـد شـریـک غـم بــی‌شــمــاره‌ام

یک بار کُشـت ناله‌ات از پشت در مـرا           غـسـل شـبـانـه‌ات شـده مـرگ دوبـاره‌ام

با آنکــه خـود غریب‌تر از خـلق عـالمم           قــبــر غــریـب تــو شـده دارالـزیـاره‌ام

بی‌تو چو شـمـع سوخته هی آب می‌شوم           جــای نـفـس ز سـیـنـه بـرآیـد شـراره‌ام

وقـتـی کـه یــاد روی کـبـود تو می‌کـنـم           افتـد بــدن بـه لرزه، چو آن گـوشواره‌ام

میثم پس از شـهـادت زهراست، یار من           آه هــمـیـشــۀ مــن و اشــک هــمــاره‌ام

زیـنب! مبـاد شکـوه ز بـی‌مـادری کـنی           آمــاده بـاش تـا کــه پـدر پـروری کـنـی

با مرگ من چو روز علی تیره می‌شود           بایـد بر او بسـوزی و روشنگـری کـنی

آنسـان که مـادرت به نـبـی مـادری کـند           بـایـد تــو از بـرای عـلـی مـادری کـنی

من دیده‌ام زبان عـلـی در دهـان تـوست           بایـد تـو بـا زبـان عـلـی، حـیـدری کـنی

من کـوثـر پـیـمـبـر و تـو کـوثـر عـلـی!           آری تو را سزد کـه بر او کوثـری کنی

مگذار تا حسین رَوَد تشنه لب به خواب           بیـدار بـاش تـا کـه بر او سـاغـری کنی

از قـتـلـگـه گـرفـته الـی مـجـلـس یـزیـد           بایــد تــو بـر حـسیـن، پـیــام‌آوری کـنی

من پای کرسی سخـنـت می‌کنم جـلـوس           وقتی به شهر شـام، سخـن‌گـستـری کنی

فریـاد زن، خــروش برآور، سخن بگو!           آنسـان کـه از رسـول خـدا دلـبـری کنی

«میثم» بگـیـر درس ولایت ز فـاطـمـه           خواهـی اگــر بـرای عـلی شاعری کنی